dinsdag 23 september 2014

Terugblik

En dan zijn we 26 overnachtingen en bijna 5.200 autokilometers verder. New York lijkt al weer heel ver weg. Ons vliegtuig naar Washington vertrekt om kwart voor 9. En dan wordt het rennen om de aansluitende vlucht naar Amsterdam te halen. Het was een geweldige vakantie. We hebben zoveel gezien, beleefd en ook geleerd. Bedankt voor het meelezen. We gaan ook weer blogs volgen.
Onze tips en lessen hebben we nog even op een rijtje gezet. Wellicht zit er een tip voor je bij. En andere tips horen we ook weer graag.
  • Reizen in Amerika betekent altijd veel in de auto zitten. Achteraf denken we dat we minder autokilometers hadden kunnen maken door vanuit een centrale overnachtingsplaats naar verschillende nationale parken te rijden. En als dat niet kan, zoeken we hotels dichterbij of in het nationaal park dat we die dag bezoeken. Nu hebben we af en toe een bezoek aan een nationaal park moeten afbreken, omdat we nog zo’n stuk naar ons overnachtingshotel moesten rijden.
  • Tijdens de rondreis hebben we uit de koffer geleefd. Dat ging allemaal prima, maar we hadden wel twee grote koffers, een reiskoffertje, een rugzak en een koelbox bij ons. Bij een volgende rondreis nemen we geen reiskoffertje meer mee. Het is makkelijker om een schoudertas mee te nemen die de gehele rondreis in de grote koffer gestopt kan worden.
  • Thuis hebben we een kaart van Amerika voor op de Tomtom gekocht en geïnstalleerd. We hebben daar veel plezier aan gehad. De kaart is zeer uitgebreid. Ook in onbewoonde gebieden werkt de Tomtom goed. Alleen in gebieden als ‘Avenue of the giants’ en ‘Sequoia National Park’ kan de Tomtom de weg niet meer vinden. Waarschijnlijk heeft dit te maken met de dichte en hoge begroeiing van de sequoia’s.
  • Voor nog geen 10 dollar zijn bij de supermarkt koelboxen van piepschuim te koop. We hebben er iedere dag van onze rondreis gebruik van gemaakt. ‘s Ochtends haalden we uit de ijsmachine, die we in ieder overnachtingshotel hebben gezien, ijsblokjes. Vervolgens legden we de yoghurt, boter, beleg en flesjes water gekoeld in de box. Wanneer we ‘s avonds bij het volgende hotel aankwamen, was alles nog gekoeld. Alleen in de Valley of Fire was het ijs volledig gesmolten. Het water was nog wel koud.
  • De natuur zorgt voor de meest onverwachte momenten. Zo liep er bij ons opeens een black bear langs de auto. Fotocamera hebben we daarom altijd onder handbereik.
  • Met alle bergen vallen de radiozenders snel weg. We hebben cd’s meegenomen van huis en die tijdens de autoritten gedraaid.
Fijne vakantie voor alle bloglezers die nog op vakantie gaan!

Filmset langs 26 mile bike path

image Route    : Santa Monica California Street – Dockweiler Beach
Afstand : 36 km (werkelijk)
image 


Op onze laatste vakantiedag genieten we volop van de zon en het strand met een fietstocht vanaf de pier van Santa Monica langs de Stille Oceaan en vele stranden. Officieel fietsen we (een gedeelte van) het ‘Marvin Braude Bike Path’, maar bij de lokale bevolking kent iedereen het fietspad als ‘26 mile bike path’.

DSCN3488 In de steeg van de patio staan verschillende Amerikaanse fietsen. Amerikanen fietsen veel op kleine en dikke banden. We proberen er een paar en kiezen de beste fiets uit. De remmen doen het niet geweldig, maar de roest op de handremmen geeft zo’n piepend geluid dat de mensen ons wel horen aankomen. Onze knieën komen nog net niet tegen het stuur. We passen de zadelhoogte aan en fietsen eerst nog een beetje onwennig. Vlakbij de patio ligt een voetgangerstunneltje. Op die manier komen we makkelijk bij het strand. Het fietspad ligt direct naast het tunneltje.

DSCN3486 Onze fietsroute begint bij marker 20 mile (Santa Monica California Street). Het fietspad ligt op het strand. We delen het fietspad met skaters, joggers en wandelaars. Langs het fietspad liggen veel sportvelden. Beachvolleybal is wel een van de populairste sporten. Om de kilometer zijn er wel tien volleybalvelden uitgezet. Vrouwen in miniscule bikinebroekjes en mannen in ruime bermuda’s volleyballen met en tegen elkaar. Maar we zien ook squashbanen, turntoestellen, basketbalvelden en fitnesstoestellen langs het strand. En bij Venice  is er zelfs een Muscle Beach. Gespierde, goudbruine lichamen zijn druk aan het trainen. Ook op het fietspad zien we allerlei bijzondere verschijningen voorbij komen. Op een terrasje nemen we een kopje koffie en thee en gaan er eens goed voor zitten. Zien en gezien worden, dat is in Venice het motto.

DSCN3492 In Venice zien we veel mensen bij elkaar staan. Nieuwsgierig als we zijn, nemen we ook een kijkje. We komen op de filmset van een komedie met de werktitel ‘Untitled Celebrity Death Pool’. Op de set zien we David Hasselhoff, bekend van de series Knightrider en BayWatch. We blijven even kijken en zien de opname van verschillende scenes: mensen staan te wachten op een handtekening van David Hasselhoff, David tekent handtekeningen uit en …… dan komt Justin Bieber aanrijden in z’n rolls-royce. Hij heeft ook een rolletje in de film. Naast David Hasselhoff zit hij in de auto KIT (uit de Knightrider) en scheurt hij vijftien meter weg. Uit de opgenomen scenes wordt ons wel duidelijk dat we straks niet naar deze komedie gaan, maar het is wel leuk om te zien hoe opnames voor een film gemaakt worden. Op ons blog in ieder geval de primeur van de scenes. 

    DSCN3490 DSCN3491 DSCN3510

Bij Venice Pier kunnen we niet meer rechtdoor. We gaan linksaf en fietsen door Marina del Rey heen, officieel een plaats van 3,8 km2 (waarvan 1,5 km2 water). Na Marina del Rey kunnen we weer langs het strand fietsen. Bij Dockweiler Beach draaien we weer om en fietsen het fietspad weer terug. We gaan onze koffers inpakken. Onze vakantie zit er weer op.



Patio Guestroom
300 Entrada Drive
Santa Monica
Website
Beoordeling homeaway: 4,6
Recensies homeaway.com

maandag 22 september 2014

The famous Santa Monica stairs

image Route    : Laughlin – Santa Monica
Afstand : 476 km (werkelijk)
image









Vandaag een dag van veel autokilometers. Vanuit Laughlin rijden we naar Los Angeles. We wilden vooraf nog stoppen in Joshua Treepark, maar we hebben ondertussen langs de autowegen al zoveel Joshua Trees ‘in het wild’ gezien dat we besluiten zoveel mogelijk kilometers op de Interstates 15 en 40 te maken. Onderweg stoppen we nog wel voor een zelf gemaakt ontbijtje en ‘s middags bij McDonalds zodat we ons reisblog van gisteren alsnog kunnen uploaden. Eigenlijk hebben we op de gehele reis redelijk tot goed internet gehad. Internet was ook altijd bij de overnachtingsprijs inbegrepen. Alleen in Laughlin moesten we apart betalen voor het internet en toen bleek dat de server zo verouderd was dat een laptop met Windows 8 geen toegang krijgt tot de server.

We kunnen goed door rijden. Het verkeer rondom Los Angeles is hectisch. Over vijf rijbanen kunnen we rijden. Eigenlijk vier, want de linker rijbaan is voor carpoolers. Auto’s schieten ons links en rechts voorbij. Het verkeer is veel drukker dan in New York. Om 4 uur komen we aan in Santa Monica. We logeren de komende nachten in een patio die in de tuin staat van Len en Jan. Een leuk plekje, vlakbij het strand. We hebben een studio, waarin we kunnen slapen, zitten en eten. En buiten hebben we een tuin met zelfs nog een jacuzzi en een echte Amerikaanse barbecue.

DSCN3459Nadat we de koffers hebben ‘uitgepakt’, gaan we eerst naar de beroemde Santa Monica stairs. De trappen liggen net om de hoek van de patio. Samen met joggers nemen we de 200 traptreden naar boven. We nemen de treden een voor een. De joggers zetten beneden aan de trap de stopwatch en sprinten naar boven, met twee treden tegelijk. En als ze boven zijn, kletsen ze even met medejoggers en via de andere trap, die een paar honderd meter verder ligt, rennen ze weer naar beneden. Boven hebben we een prachtig uitzicht over de oceaan en de woningen aan de Adelaide drive. Een woning is pas verkocht voor 10 miljoen dollar. We nemen ook de andere trap naar beneden, pakken de auto en rijden naar de pier.

DSCN3480Een van de grootste toeristische trekpleisters is de San Monica pier. Op de pier is een klein  pretpark gebouwd. Verder liggen er eenvoudige eettentjes en wat winkeltjes. We lopen naar het einde van de pier, maken een paar foto’s van de zonsondergang en eten wat. Het is fris aan de pier. Voor de eerste keer deze vakantie hebben we het koud. We rijden weer terug naar de patio.




Patio Guestroom
300 Entrada Drive
Santa Monica
Website
Beoordeling homeaway: 4,6
Recensies homeaway.com



zondag 21 september 2014

Wilde ezels op Route 66

image
Route     : Williams - Laughlin
Afstand : 304 km (werkelijk)
image







Route 66 was een historische autoweg waarmee je van Chicago naar Los Angeles kon rijden. Ooit was deze weg bijna 4.000 km lang. In 1985 is Route 66 opgeheven, maar er ligt nog steeds een oud traject.

DSCN3324Bij afslag Ash Fork rijden we Route 66 voor de eerste keer op. In Ash Fork stopt de historic route echter ook weer. De weg houdt gewoon op. We draaien om, gaan de Interstate 40 weer op en bij de volgende afslag (139) proberen we het nog een keer. We vervolgen Route 66 over Crookton Road. Naast de weg loopt een spoorlijn. De Amtrak-locomotieven met ontelbare wagons denderen ons voorbij. Motorrijders op veelal Harleys, met wapperende lange haren onder een bandana, rijden ons tegemoet op Route 66 East.

Route 66 loopt door Seligman, een ontzettend leuk authentiek dorpje. Het dorpje ademt nog de sfeer uit de jaren vijftig. Overal staan oude auto’s. Prachtige muurschilderingen over Route 66 versieren de muren van motels. De winkeliers verdienen vast goed aan Route 66 en toch voelt het dorp niet toeristisch aan. Na een kopje koffie en thee en een korte wandeling door het dorpje rijden we weer door.

    DSCN3345 DSCN3349 DSCN3350

Route 66 buigt af, waardoor we de Interstate 40 niet meer kunnen zien. Kilometers rijden we door de vallei, over een kaarsrechte Route 66.  Af en toe zien we koeien en paarden grazen. Verder is er weinig langs de Route te beleven. Niets herinnert ons aan Route 66. De specifieke Route 66-markers staan niet langs de weg. Op het wegdek staat nergens het Route 66-logo.
DSCN3331En dan blijkt later in de middag, bij een bezoek aan het Route 66-museum in Kingman, dat de rode borden die we steeds langs de weg zien staan ook horen bij Route 66. In het museum lezen we dat in 1925 Al Odell tweedehands borden opkocht en als reclameborden langs Road 66 plaatste. Op ieder bord staat een regel uit een gedicht. Op het vijfde bord staat steeds de naam van het familiebedrijf Burma Shave.

En dan opeens, in the middle of nowhere, duikt het oude gasstation Hackberry op. De pompen staan nog voor het gasstation. Tegen de muur van de winkel staan oude gasstoven. Roestige auto’s met lekke banden wachten op hun eigenaar. Een sleepwagen staat klaar om  een wagen met pech weg te slepen. In de werkplaats ligt nog gereedschap uit de jaren vijftig. Erg leuk om even te stoppen.

    DSCN3369 DSCN3371 DSCN3372

Na een kort bezoek aan het Route 66-museum in Kingman slaan we linksaf. Naast ons ligt weer de Interstate 40. We rijden onder de Interstate door en slaan linksaf naar Oatman. Het wegdek wordt slechter. De weg golft op en neer. Diverse keren steken we een ‘flood’ over waar het water uit de bergen over de rijweg afgevoerd is.  In de vallei zien we allemaal kleine zandhozen. De weg kronkelt zich om de bergrug. Het is erg bochtig en smal. In sommige bochten staat een provisorische afrastering. We rijden over de Sitgreaves Pass die 1.113 m hoog is. Net over de top ligt een klein kerkhofje. Kriskras staan grafkruizen op de helling.

We stoppen nog even in Oatman. In 1915 vonden twee prospectors goud voor een waarde van 10 miljoen dollar. Veel goudzoekers kwamen daarna naar Oatman en gebruikten pakezels bij hun zoektocht naar goud. In Oatman lopen nog steeds in de straten afstammelingen van deze kleine wilde ezels. De ezels worden beschermd door de federale regering. De wilde ezels zijn niet wild te noemen. De dieren vertrouwen mensen volledig. Ze lopen tussen de mensen en auto’s door, op zoek naar voedsel. We kunnen ze aaien. Maar we zijn interessanter voor de ezels als we voer hebben. Bijna iedere winkel verkoopt voer. De jonge ezels mogen het voer nog niet hebben. Ze hebben een sticker op hun voorhoofd met daarop de tekst ‘Stop, do not feed me anything’.

    DSCN3421 DSCN3430 DSCN3451

Na Oatman verlaten we Route 66 en gaan we richting ons hotel in Laughlin. Laughlin ligt in Nevada en is de derde gokstad van Nevada. We logeren in het Aquarius Casino Resort in Deluxe King Room. Ons hotel heeft ook een casino. Er zijn meer dan 1.250 gokmachines, poker-, roulette- en blackjacktafels. Ook kunnen we op sportwedstrijden gokken. In het casino is op de 2e verdieping een wedding chappel. En een verdieping hoger zien we een tennisbaan en een zwembad. Het is geen Las Vegas, maar het is wel weer groots. We gaan nog even gokje wagen. In Las Vegas hebben we een theorie bedacht …



Aquarius Casino Resort
1900 South Casino Drive
Laughlin
Website
Beoordeling booking.com: 8,3
Recensies booking.com


zaterdag 20 september 2014

Upper Antelope Canyon

image Route                   Page - Williams
Afstand                274 km (werkelijk)
image


 

Bij het ontbijt krijgen we de al veelbesproken pannenkoeken van Jim en Verda. De Amerikanen ontbijten veel met havermoutpap. Bij de ontbijtbuffets in de hotels ligt er altijd genoeg van. Als we naar de grijze pap kijken, hebben we al geen trek meer. We hebben al een paar pannenkoeken op, overgoten met een heerlijke botersiroop, en ze smaken prima. Wel verbazen we ons over het dikke beslag. Jim geeft ons het recept en vertelt erbij dat het havermoutpannenkoeken zijn. Een truc uit het verleden om de eigen kinderen havermout te laten eten. Voor hun memorialboek schrijven we nog een bedankje en maakt Jim een foto van ons. Met een stapel pannenkoeken in onze rugzak en een knuffel nemen we afscheid van hen.

DSCN3214 Op het ochtendprogramma staat een bezoek aan de Antelope Canyon. De Antelope Canyon bestaat uit twee kleine canyons, Lower Antelope Canyon en Upper Antelope Canyon. We gaan naar de Upper Antelope Canyon, die we alleen mogen bekijken onder begeleiding van een gids. Thuis hebben we de tour van 10.15 uur bij Overland Canyon Tours al geboekt. We hebben voor dit bedrijf gekozen, omdat we op internet gelezen hebben dat dit bedrijf met groepjes van maximaal acht personen de Upper Antelope bezoekt.
We krijgen allemaal een flesje water. Met vier dichte jeeps rijden we naar de canyon. De laatste zes kilometer rijden we over rul zand. De jeep slipt alle kanten op. Het lijkt wel rijden op ijs.

DSCN3267 Upper Antelope Canyon is ongeveer 90 meter lang. De wanden zijn gemiddeld 40 meter hoog. Via een smalle opening in een rotswand lopen we naar binnen. Op een aantal plaatsen schijnt de zon al voorzichtig door de openingen naar binnen. De lichteffecten zijn prachtig. Omdat we vroeg zijn, zien we met het blote oog de lichteffecten minder goed. We bekijken de canyon veelal via onze foto’s. Onze Indiaanse gids Vivian is geen prater. Andere gidsen van Overlangd Canyon Tours vertellen meer over (de geschiedenis van) de canyon. Vivian geeft ons een workshop fotografie. Zo luisteren we met een oor naar de gids van de andere groep, en leren we van Vivian hoe en waar we het beste foto’s kunnen maken. Ze pakt onze camera, stelt de camera voor ons in, zet ons op de goede plek en we maken de foto. We leren snel. De foto’s worden steeds mooier. Op de terugweg schijnt de zon al meer de canyon in. We zien nu de lichteffecten ook zonder camera.

    DSCN3247  DSCN3284 DSCN3286 DSCN3258

Rond het middaguur de canyon bezoeken is wellicht beter voor de lichteffecten. Nadeel is dan wel dat het aantal fotograferende toeristen verdrievoudigt. We zien op de terugweg hoe de toeristen schuifelend achter elkaar de canyon door lopen. In de canyon lopen groepen van verschillende organisaties. De groepen van Overland Canyon zijn het kleinst. We zien bij andere organisaties groepen van soms wel zestien personen. De persoonlijke aandacht is dan logischerwijs minder. De canyon is op sommige plaatsen heel smal. Elkaar passeren lukt alleen als we beiden onze buik inhouden. Eigenlijk is het veels te druk in de canyon. Er lopen honderden mensen.

DSCN3302 Op onze weg naar de South Rim van de Grand Canyon stoppen we nog even bij de Glen Canyon Dam en het uitkijkpunt Horseshoe Bend, waar de Coloradoriver zich 270 graden om een rots kronkelt. Daardoor krijgt de rivier de vorm van een hoefijzer.

We rijden richting de South Rim. De lucht boven de South Rim is heel donker. We besluiten de South Rim deze vakantie over te slaan en direct naar ons hotel te rijden. Onderweg zien we de hagel nog op de rijksweg liggen. Om half 6 zijn we bij ons hotel in Williams. De bordjes van Historic Route 66 hangen al aan de lantarenpalen.





Days Inn
2488 West Route 66
Williams
Website
Beoordeling booking.com: 8,2
Recensies booking.com

vrijdag 19 september 2014

Grand Canyon (North Rim)

image
Route                   Kanab – Page
Afstand                436 km (werkelijk)
image




DSCN3140 Over de Grand Canyon Highway rijden we de Grand Canyon in. Vlak voor de ingang staat langs de weg een kudde wilde bizons te grazen. De canyon is ongeveer 435 kilometer lang en heeft een breedte die varieert tussen 15 en 29 kilometer. Grand Canyon National Park bestaat uit de North en de South Rim. Hemelsbreed is de South Rim slechts 16 km verwijderd van de North Rim, maar met de auto bijna 320 km rijden. De North Rim is ruim 300 meter hoger dan de South Rim. De South Rim is het drukst bezochte deel van het park. Morgen bezoeken we de South Rim. Vandaag bezoeken we de North Rim.  De belangrijkste uitzichtpunten aan de North Rim zijn Bright Angel Point, Point Imperial en Cape Royal.

DSCN3146 Bright Angel Point bevindt zich aan het einde van het park. We parkeren de auto bij het Visitor Center. De wandeling naar uitzichtpunt Bright Angel is maar 400 m. Het wandelpad is smal. We kunnen elkaar net passeren. Soms is het pad aan een kant begrensd met rotsen, maar vaker ligt aan beide kanten van het pad de afgrond. Een spannende wandeling dus voor mensen met hoogtevrees. Het uitzicht is schitterend. Op het terras, met uitzicht op de canyon, drinken we daarna een kopje koffie en thee.


Met de auto rijden we een paar kilometer terug. We willen een gedeelte van de North Kaibab Trail lopen. Deze trail van 23 kilometer is het enige pad dat vanaf de North Rim de canyon in gaat naar de Colorado River. Een trail die niet in een dag heen en terug gewandeld mag worden, onder meer vanwege de hoge temperaturen in het dal. We lopen DSCN3168 tot Coconino Overlook, een rondwandeling van 2,5 km. We overbruggen met deze wandeling ook een hoogteverschil van 213 meter. Op ons gemak dalen we af naar Coconino Overlook. Op de Coconino Sandstones eten we een banaan en kijken in de canyon. Voor de terugwandeling nemen we de tijd, daarbij geholpen door twee groepen muilezels die met toeristen op hun rug ook afdalen. We moeten tegen de rotswand gaan staan en niet bewegen, anders kunnen de ezels schrikken. En waarschijnlijk de toeristen op de rug van de ezels daarna nog meer. Over de rotsen, houten boomstammen en verse ezelpoep stappend klimmen we langzaam weer omhoog.

Na de wandeling stappen we weer in de auto en nemen de eerste weg rechts. De autoweg is smal en slingert zich in 23 km naar uitzichtpunt Cape Royal. Langs de weg staat veel beplanting, waardoor we niet het gevoel hebben vlak langs de afgrond te rijden. De lucht begint steeds meer te betrekken en de eerste regendruppels, sinds we in West-Amerika zijn, vallen op de auto. Het is een korte bui met grote regendruppels. Op verschillende uitkijkpunten stappen we nog even uit. De weg eindigt op een parkeerplaats. Vandaaruit loopt de Cape Royal Trail, een rondwandeling van 1 km. Bij Cape Royal hebben we  een prachtig vergezicht over de oostelijke Grand Canyon. Voor ons staan de tempels Wotans en Temple. Door Angels Window zien we in het dal de Colorado River stromen. We kunnen zo ver kijken. In de verte zien we de San Francisco Peaks (106 km) liggen. Met het blote oog zien we op de South Rim de Desert View Tower staan. Boven – het vlakke - Painted Desert valt er een regenbui. Roofvogels cirkelen door de canyon. Het is zo stil. En dan wordt de stilte verbroken, het begint ook bij ons te stortregenen.

     DSCN3142 DSCN3185 DSCN3201

We hebben een lange autorit terug. In februari 2013 is er een aardverschuiving geweest op de US89, ongeveer 40 kilometer ten zuiden van Page. De weg is toen enorm beschadigd. In de zomer van 2014 zijn ze gestart met de reparatie van de weg. In de tussenliggende tijd zijn er allerlei onderzoeken gedaan naar de kans op nieuwe aardverschuivingen en mogelijke oplossingen en is een omleiding aangelegd. De omleiding duurt in tijd een half uur langer dan de heenweg ook weer terug rijden. We rijden dus weer eerst terug naar Kanab en vandaaruit pas naar Page.

Page ligt in Arizona en daarmee hebben we vandaag weer een uur extra. Om kwart voor 7 (Arizona time) komen we aan bij ons logeeradres, het bed & breakfast van Jim en Verda. Jim heet ons van harte welkom. Aan de keukentafel begint hij enthousiast te vertellen over de centrale locatie van Page en de bezienswaardigheden in de nabije omgeving. Hij reserveert voor ons een tafeltje bij Bonkers. We hebben nog nooit zo lekker gegeten.


Rose Walk Inn
1001 Gunsight Street
Page
Website

donderdag 18 september 2014

Bryce Canyon

image Route                   Panguitch – Kanab
Afstand                222 km (werkelijk)
image





In het bed & breakfast krijgen we ‘s ochtends een heerlijk zelf gebakken ontbijt. De ingrediënten komen uit de tuin van de eigenaresse Peggy. Zij heeft een perziktaart en twee verschillende quiches voor ons gebakken. Het smaakt heerlijk, maar het is veel te veel. De perziktaart pakt ze voor ons in. Ze komt gezellig bij ons zitten. We nemen afscheid van haar en rijden richting Bryan Canyon.

Bryce Canyon is een Nationaal Park gelegen in het zuidwesten van de Amerikaanse staat Utah. Bryce Canyon is beroemd om zijn unieke geologische rotsformaties. Kalk- en zandsteenformaties eroderen langzaam en vormen zo de zogenaamde hoodoos. 200 dagen per jaar ligt de temperatuur in het park overdag boven het vriespunt en ‘s nachts onder het vriespunt. Water bevriest ‘s nachts tot ijs, waardoor stukjes rots afbreken. Sommige hoodoos zijn wel 60 m hoog. De afgesleten toppen zorgen voor prachtige formaties die in het zonlicht erg mysterieus lijken.

We volgen het advies van ervaren AllesAmerika-leden om eerst de complete weg af te rijden naar het einde van het park en danDSCN3088 op de terugweg te stoppen voor de uitzichtpunten. Alle uitzichtpunten liggen namelijk aan de rechterkant van de weg. Het eindpunt ligt op 28 km van het Visitor Center. Het is nog fris buiten. We zitten dan ook op 2.778 meter hoogte. Op Rainbow Point zien we de hoodoos in het dal liggen. We dalen langzaam af en stoppen bij bijna ieder uitkijkpunt. De hoodoos zijn iedere keer weer anders gevormd. Ook de kleuren verschillen, we zien witgrijze, gele en oranjerode hoodoos. Bij het uitkijkpunt Natural Bridge staat een bijzondere hoodoo. Door de erosie is een boog ontstaan.

DSCN3119 We komen in Bryce Amphitheater. Er zijn hier vier uitkijkpunten: Bryce Point, Inspiration Point, Sunset Point en Sunrise Point. Onze wandeling begint op de parkeerplaats van Sunset Point. Eerst smullen we van de zelf gebakken perziktaart uit het bed & breakfast op de picknickplaats en dan beginnen we aan de Navajo Loop Trail.
De weg loopt slingerend en steil naar beneden.  We staan midden tussen de Hoodoos. Bij de kruising gaan we linksaf. We volgen nu de route naar Queens Garden. Op een dode boomstam pauzeren we even. We zitten heerlijk in de schaduw. Deze trail vinden we minder spectaculair. Veelal lopen we tussen de bomen. Na een poosje besluiten we daarom terug te lopen. Bij de kruising gaan we nu rechtsaf, naar Wall Street. In een prachtige kloof klimmen we naar boven, tussen een muur van hoodoo’s. De lichtinval in de kloof is schitterend.

Het is inmiddels al weer half 4. We willen deze keer niet te laat in ons hotel zijn. Net buiten het park stoppen we nog even bij een tankstation. Er brandt al de gehele dag een waarschuwingslampje op het dashboard. Het blijkt de bandenspanning te zijn. We kunnen weer verder. En toen wordt het toch weer laat. Om half 6 komen we aan bij het hotel. De receptioniste schiet lichtelijk in de paniek. Al snel begrijpen we dat we niet verwacht worden. De eigenaar heeft onze reservering geannuleerd. En het hotel is vol. Voor ons wordt snel een andere kamer in een ander hotel geregeld. Met een fles wijn, excuses en een voucher voor ontbijt rijden we de auto richting het centrum en checken in bij Aikens Lodge.



image Aikens Lodge
72 West Center
Kanab
Website
Beoordeling booking.com: 8
Recensies booking.com

woensdag 17 september 2014

Zion National Park

image Route        : St. George - Panguitch
Afstand     : 190 km (werkelijk)image

 
 



Om kwart over 6 gaat de wekker in onze hotelkamer. De vorige gasten hebben de wekker gezet, maar vergeten om de wekker uit te zetten. Slaperig zoeken we naar het uitknopje. Na een minuutje zoemen lukt het ons om de wekker uit te krijgen. We slapen gelukkig weer in. Om 8 uur staan we op en gaan we ontbijten.

Tegen half 11 zijn we bij de zuidelijke ingang van Zion National Park. Met de America Pas is de toegang gratis. Een los kaartje kost 25 dollar per auto. We proberen de auto nog bij het Visitor Center te parkeren, maar na tevergeefs zoeken naar een lege parkeerplek op beide parkeerterreinen rijden we terug naar Springdale. Bij de ingang van het park staat ook een bord dat de parkeerterreinen tussen 10.00 en 15.00 uur meestal vol zijn. Ondanks dat het september is, is het druk in het park. In Springdale kunnen we de auto heel makkelijk langs de kant van de weg parkeren. Via een speciale voetgangersingang staan we zo weer in het park.

DSCN3000In Zion park mogen we niet met de eigen auto rijden. Er rijdt een gratis shuttlebus  die op acht plaatsen in het park stopt. Het eindpunt is The Temple of Sinawava, een rit van ongeveer 30 minuten. De bussen rijden vaak. We hebben bij geen enkele halte hoeven wachten.We stappen uit bij het eindpunt. Vanaf de parkeerplaats begint de trail The Riverside Walk. Via een verhard pad volgen we de Virgin River en komen uit bij de canyon Narrows. Hier ligt een klein strandje. Bij het strandje lopen de grondeekhoorns weer tussen de mensen door, op zoek naar voedsel. Op voederen staat hier een boete van 100 dollar. We doen onze waterschoenen aan en lopen de canyon in. Door de canyon loopt de Virgin River. Bij slecht weer (in de omgeving) treedt deze rivier heel snel uit de oevers. Waarschuwingen voor flash floods staan overal. We hebben het weerbericht daarom goed in de gaten gehouden. In de namiddag is er kans op onweer, vandaar dat we deze waterwandeling ‘s ochtends willen doen.
  DSCN2974  
Bij het strandje steken we door het water naar de overkant. Nog een beetje onwennig zoeken we onze weg. Aan de overkant liggen bij een boom grote takken, achter gelaten door eerdere wandelaars. We pakken allebei een tak die we de rest van de wandeling als wandelstok gebruiken. Voorzichtig waden we door het ijskoude water in de kloof. Op sommige stukken staat een behoorlijke stroming. Soms staat het water tot boven onze knieën. Het water is niet helder waardoor we moeilijk kunnen zien of het diep is of op welke ondergrond we lopen. Met de wandelstok voelen we eerst waar de rotsen in het water liggen en of de rotsen vast liggen.  De zon komt nog niet in de canyon. We lopen in de schaduw. De temperatuur in de canyon is dan ook heerlijk. DSCN2953 Langzaam beginnen we ook aan de temperatuur van het water te wennen. 

Bij ieder bocht zijn we benieuwd naar het uitzicht om de hoek. De rotswanden hebben iedere keer een ander kleur. Door de lichtinval kleuren de wanden zelfs goudgeel. Kleine waterstraaltjes vallen over de wanden naar beneden. We lopen bijna anderhalf uur door het water en besluiten dan terug te gaan. De terugwandeling gaat al een stuk sneller. Het is ontzettend leuk om te doen. Sommige mensen zien we wandelen op blote voeten en zonder wandelstok. We zien de pijn en de onzekerheid op hun gezichten.


We pakken de shuttlebus terug en stappen uit bij de vierde halte, Zion Lodge. Er zit daar een restaurantje. We eten een broodje en drinken een kopje koffie en thee. Het is inmiddels al kwart over vier. We willen nog zoveel doen, maar dat gaat vandaag niet meer lukken. Voor Zion moeten we meerdere dagen uittrekken. Dat gaat deze vakantie niet meer lukken. We hopen hier zeker nog een keer terug komen. En dan blijven we een paar dagen in Zion. Er is nog zoveel natuurschoon te zien.

DSCN3034 We beginnen aan de Emerald Pool Trail. Deze trail bestaat eigenlijk uit drie wandelingen. Mocht het te laat worden, danDSCN3031 kunnen we altijd de wandeling afbreken. Onderweg naar boven zien we tussen de bomen een groot hert grazen. We blijven even kijken. Het hert stoort zich verder niet aan ons. We lopen weer door en na iets meer dan een kilometer komen we bij de waterval. Het water valt in de Lower Emerald Pool. We lopen achter de waterval langs en klimmen via een rotsachtig pad verder naar  boven. Soms zijn er treeën uitgehouwen, zodat we wat steun hebben op dit pad. Van de Middle Emerald Pool is niet veel meer over. Bomen en rotsen zijn naar beneden gevallen. We besluiten daarom ook naar de Upper Emerald Pool te lopen. Deze trail is 800 meter. Dat lijkt niet lang, maar via rotsblokken klimmen we 61 meter omhoog. Zwetend en hijgend komen we boven. De inspanningen waren niet voor niets. We zien een prachtig bergmeertje, ingeklemd tussen een rotswand en een zandstrand. We dalen weer af. In het dal zien we weer twee hertjes.

DSCN3050 Met de shuttlebus rijden we weer terug naar het Visitor Center. Met de auto mogen we het eerste gedeelte van de Scenic Drive wel rijden. We rijden het park weer in en bij Canyon Junction slaan we rechtsaf, de Zion Mount Carmel Highway op. Het is een prachtige route, de rotsformaties zijn weer anders.  Na een paar flinke haarspeldbochten komen we bij een smalle bergtunnel. Campers worden bij de ingang van Zion opgemeten voordat ze door de tunnel mogen. Wanneer de camper te breed is, wordt de tunnel afgezet zodat de camper over de tweebaansweg alleen door de tunnel kan rijden. Inmiddels is het al schemerig. We zien vlak voor onze auto op de rijbaan een hert oversteken.

Om half 9 zijn we in Panguitch. We logeren in Red Brick Inn. Dit is het voormalige ziekenhuis van Panguitch, inmiddels omgebouwd tot een bed & breakfast. De eigenaresse Peggy heeft vijf kamers. We worden eerst even rondgeleid. Na het uitpakken van de koffers lopen we naar de hoofdstraat van dit dorp. Bij de plaatselijke snackbar eten we een ‘gem burger’. Het ijsje krijgen we van de eigenaar.





Red Brick Inn
161 North 100 West
Panguitch
Website