woensdag 16 augustus 2017

Vancouver - Whale watch

Na het ontbijt vertrekken we naar Vancouver Whale Watch. De lunch nemen we mee. Om 14.00 uur start onze excursie, die drie tot vijf uur duurt. We gaan walvissen spotten. En misschien ook nog wel ander wild life. De boot ligt in het zuiden van Richmond bij Steveston Harbour, voor ons toch nog gauw 45 minuten met de auto.

Bij Pajo's eten we fish en chips. Volgens de krantenteksten op de patatzak, de beste van Richmond. We smullen, de vis is inderdaad erg lekker. Een zeemeeuw kijkt met een schuin oog naar onze vis. Wie laat een stukje vallen?

Om de tijd te doden, lopen we nog een uurtje rond bij Fisherman's Wharf van Steveston. Om kwart over 1 worden we weer verwacht bij Whale Watch. We krijgen allemaal een gele zuidwester. Een maatje te groot, maar met de bretels blijft de broek hangen. Op de boot kan het vrij fris zijn.


We varen met de Explorathor II. De boot is niet echt groot. Met de boot kunnen 47 toeristen mee. Over de Fraser river varen we de Salish Sea op. Langs de rivier ligt een kolonie zeehonden. Zij zwaaien ons uit en zwemmen zelfs nog een stukje mee. Een veerboot zorgt voor enorme golfslag. De kapitein mindert snel vaart. Met een enorme klap landen we op het water. En het blijft niet bij een golf.

We slaan rechtsaf richting Vancouver Island. Al gauw zien we in een cirkel collega-whalewatchers op het water liggen. In het midden van de cirkel zien we een zwarte vin boven het water steken. En nog een, en even later nog een. Het is een moeder orka met vier jongen van een paar jaar oud. Af en toe komen de orka's een paar seconden boven. De meeste tijd zijn ze onder water. Het is moeilijk om ze te volgen. Ze zwemmen naar rechts, komen even boven, duiken onder en komen dan opeens links weer boven. Vaak zwemmen ze ver van onze boot. Opeens duikt een orka vlakbij onze boot op, duikt weer onder en zwemt onder water van onze boot weg.

Plotseling kleurt het water rood. De orka's hebben een zeeleeuw gevangen. We zien ze een tijdje niet. Waarschijnlijk delen ze de vangst met elkaar. En dan zwemmen ze weer in de buurt van onze boot. Met een volle maag blijven ze wat langer boven water, waardoor we foto's en filmpjes kunnen maken. En dan vinden ze het genoeg. Ze zwemmen weg en komen niet meer terug.


We keren de boot en varen terug naar de haven. De kapitein van de boot wil indruk maken op de gids en kiest de weg van de golven. De boot slaat op het water, vliegt in de lucht en slaat weer op het water. En met een ferryboot en een containerschip komen we genoeg golven tegen.

De vakantie is voorbij. We gaan de koffers inpakken. Onze vlucht vertrekt morgen om 12.30 uur. In Edmonton hebben we een overstap. Vrijdagmorgen landen we weer op Schiphol. We kijken terug op weer een geweldige vakantie.

dinsdag 15 augustus 2017

Vanccouver

Over de panoramische ‘Sea-to-Sky’ Highway rijden we naar Vancouver. De Highway van 340 km begint bij Cache Creek. Even voor 12 uur zijn we al in Vancouver. Veel te vroeg om in te checken.

We rijden door naar Lynn Canyon Park. In Lynn Canyon Park, een kwartier rijden van de Capilano Suspension Bridge, ligt een gratis toegankelijke hangbrug. Deze brug is kleiner en het park is veel minder toeristisch dan Capilano Park. De hangbrug verbindt de verschillende wandelpaden aan beide kanten van de canyon met elkaar. 48 meter over een wiebelende brug die 50 meter boven de canyon hangt.

Het grappig bedoelde waarschuwingsbordje ‘Whatever you do, don’t look down’ wordt voor mij ‘Whatever you do, don’t look down and aside’. Ik wil zo snel mogelijk aan de andere kant van de brug zijn. Met mijn handen houd ik beide leuningen van de brug vast, zoekend naar steun die er niet is. De brug gaat op en neer en heen en weer. De brug is smal. Van de andere kant komen ook voortdurend toeristen, waardoor je echt op de rand van de houten vlonder moet staan om elkaar te kunnen passeren. En dan moet je toch echt een leuning los laten. Mijn knieĆ«n beginnen steeds meer te knikken. En zo had ik het - met mijn hoogtevrees - vooraf verwacht. In werkelijkheid heb ik meer last van een angstige Japanse vrouw, die aan de hand van haar man - onder veel gegil - meegetrokken wordt over de brug.

We lunchen bij Twin Falls en nemen de auto weer. Wat is het druk in Vancouver. We staan vaker stil dan dat we rijden. Na veel stoppen en optrekken kunnen we over de  2 kilometer lange en 111 meter hoge Lion Gates Bridge naar Stanley Park. Vier rijbanen auto's moeten terug naar een rijbaan op de brug.  Stanley Park is een stadspark van 405 hectare, echter niet aangelegd maar bewaard gebleven wildernis. Het park ligt op het uiterste puntje van Vancouver en grenst aan Downtown. Aan de andere drie kanten is het park omringd door water.

We parkeren de auto bij de paardentram en lopen langs het water. Per abuis volgen we de verwijzingsborden naar de totempalen, maar die borden zijn voor de automobilisten. Als wandelaar kunnen we makkelijk van de route afwijken en lopen over het gras naar een open plek in het park met negen totempalen. In Vancouver en omgeving zijn diverse totempalen gevonden, waaronder de replica’s die nu in Stanley Park staan. In de palen zijn mythische verhalen gegraveerd van oude Indiaanse stammen. Acht palen zijn prachtig beschilderd. De negende, onbeschilderde, paal is een eerbetoon aan de moeder van Robert Yelton, een van de laatste mensen van Squamish Nation-stam die in Stanley Park hebben gewoond.

Met een ijsje lopen we ook weer langs het water terug. Het is heel druk met fietsers die over de Vancouver Seawall, een wandel- en fietspad van ongeveer 9 kilometer dat om Stanley Park loopt, fietsen. Ook op het water is het druk. De verkeerstoren van het watervliegveld loodst het ene na het andere watervliegtuig binnen. Bij het uitzichtpunt Hallelujah Point maken we nog een foto van de  skyline van Vancouver.

Even verderop zien we in het water het standbeeld Girls in a wetsuit. Het bronzen standbeeld van een vrouw - in een wetsuit met flippers en duikbril - is een hommage aan de Kleine Zeemeermin van Kopenhagen.


Om 16.00 uur hebben we afgesproken met de eigenaar van ons huurappartement. We rijden precies op tijd East Kings Road op.

maandag 14 augustus 2017

Whistler - Valley Trail

Na zeven uur rijden zijn we gisteren bij Whistler aangekomen. We hebben 80 kilometer door de bergen moeten omrijden, omdat de Highway tussen Cache Creek en Lilloet - door de bosbranden - gesloten is. We logeren in een prachtig appartement en kijken op Whistler Mountain. Op deze berg werden in 2010  een deel van de Olympische winterspelen gehouden. Er is een groot skigebied. In de zomer is Whistler een paradijs voor mountainbikers. Trails voor beginnende en ervaren mountainbikers zijn ontelbaar.

Ook wij pakken de fiets in Whistler. Met onze valavonturen in Banff in ons achterhoofd, kiezen we toch weer - wat zijn we eigenwijs - voor geen fietshelm. In Whistler loopt de Valley Trail, fiets- en wandelpaden om en door Whistler van bij elkaar 40 kilometer. De Trail gaat langs meren, parken en door de wijken van Whistler.


Wanneer we even stoppen om op de kaart te kijken, vliegt boven ons een bald eagle. Met zijn imposante vleugels zweeft de vogel door de lucht. We hopen dat de eagle neerstrijkt op een boom, maar helaas.

In Meadow Park pauzeren we even. Bij het park ligt een groot sportcentrum. Langs de rivier, met uitzicht op de bergen Whistler Mountain en Black Mountain, drinken we wat. Honden spelen in de rivier, medewerkers maaien het gras van het honkbalveld, kinderen schommelen, de Canadese vlag wappert in de wind, op een picknicktafel ligt eenzaam een paars waterschoentje.

Na een uurtje fietsen komen we bij Green Lake. Green Lake ontleent zijn naam natuurlijk aan het water. Het water is melkgroen. Op het meer is de start- en landingsbaan van de vliegtuigmaatschappij Whistler Air. Op het meer dobberen twee watervliegtuigen. Een derde vliegtuig taxiet naar de startbaan. Het duurt heel lang voordat het vliegtuig voldoende snelheid heeft en de lucht ingaat.


Na Green Lake fietsen we door naar Whistler Village, het centrum van het skidorp. Uiteraard kijken we even op Olympic Plaza. Het podium en de Olympische ringen staan er nog. We lopen door het centrum, vol restaurants en appartementen. Zou Whistler ook inwoners tellen of alleen toeristen? Bij de gondels is het topdruk. Veel toeristen gaan naar boven. Maar niet alleen toeristen, ook mountainbikes staan in de gondels of hangen in de stoeltjesliften. Overal lopen mountainbikers met de helm half op, beschermers om armen en benen, en een wedstrijdnummer op. Van 11 tot 20 augustus is in Whistler de vierde en laatste wedstrijd van Crankworx. Vandaag zijn onder meer de kwalificaties voor het wereldkampioenschap Whip-Off.


Ook wij pakken de fiets weer en verlaten de drukte van het centrum. Onderlangs de meren fietsen we weer naar ons appartement in Whistler Creekside. Morgen vertrekken we naar ons laatste vakantie-adres in Vancouver.