donderdag 12 juli 2012

Kanoën met manatees

Naar Kennedy Space Center of kanoën op de Silver River? De weersverwachtingen waren vanmorgen redelijk, dus we besloten naar een Statepark te gaan. Uiteindelijk toch maar niet naar Silver River State Park maar naar Blue Spring State Park omdat de rivier daar breder is. Laura is niet echt een fan van kanoën en zeker niet na vorig jaar met spinnen in de kano en omgevallen bomen. Na onze kanotocht van vandaag denkt ze daar wel anders over .... Maar laten we bij het begin van onze trip beginnen.

Blue Spring State Park ligt op ongeveer 65 miles van Clermont. Toen we de auto instapten, nam de bewolking toe. Hoe dichterbij we kwamen, hoe grijzer de lucht werd. In een stortbui reden we het park op. In Blue Spring State Park overwinteren manatees. Soms wel meer dan 200. In de zomer kun je er zwemmen, snorkelen en duiken of wandelen op een boardwalk langs de rivier. We besloten eerst maar een kopje koffie en warme chocolademelk te halen in het campingwinkeltje in de hoop dat het weer een beetje zou opklaren. De Amerikanen waren – ondanks de regen - druk aan het barbecuen. Vooral knakworsten lagen op de barbecue. Veel picknickplekken zijn overdekt, dus je kunt droog zitten.


Het weer klaarde weer op. We liepen de boardwalk af. Deze walk is niet echt lang. Dwars door het bos loopt een houten pad op palen van ongeveer 500 meter. Op twee plekken heb je een uitzichtpunt op de bron waar je ook in kan zwemmen. Je kunt ook met een zwemband het water ingaan en je laten drijven naar het begin en dan via de boardwalk opnieuw het water ingaan. Het water is zeer ondiep en heel helder.


We liepen terug en de eerste regendruppels vielen weer. Met de auto reden we naar een ander gedeelte van het park waar de St. Johns River loopt. Inmiddels was het gestopt met zachtjes regenen en begonnen we toch wel te twijfelen of we de rivier met een kano op zouden gaan. In de verte hoorden we het ook onweren. Naast het kanoverhuurbedrijf ligt ook een boot waarmee je een riviercruise kunt maken. Terwijl we aan het overleggen waren, voer de cruiseboot weg. Dus dit alternatief viel weg.

De regen werd weer minder. We hadden in het campingwinkeltje ook al poncho's gekocht dus we waagden het erop. Vanwege het onweer mochten we de kano voor een uur huren. We kregen een kaart mee voor een kanotocht van een uur. Binnen een uur zouden we rond het eerste eiland kunnen kanoën. Zo ver kwamen we echter niet.

20120712 030
Bij de afvaart werden we nog gewaarschuwd voor alligators. We kregen een fluitje mee. Als we in gevaar waren of als we zouden verdwalen konden we heel hard fluiten! En Laura moest een zwemvest aan. De spanning werd steeds verder opgevoerd.

De St. Johns River is vrij breed. We hadden daarom geen last van spinnen. Door het regenachtige weer waren er ook weinig insecten op het water. In het begin van de kanoroute zagen we langs de kant vogels en werden we zelf gadegeslagen door vijf gieren, hoog in de boom. In het water dreven veel dode vissen. Dit kwam omdat het veel geregend had de afgelopen tijd. Schildpadden hebben we niet gezien. Alligators ook niet, maar misschien zij ons wel.



Bij paal 73 moesten we rechtsaf. Links en rechts hoorden we gekraak in de bossen, alsof we gevolgd werden. Kikkers brulden naar elkaar. Vissen sprongen uit het water. Plotseling zagen we recht voor ons een cirkel met belletjes. Op de Island Boat tours hadden we net geleerd dat er dan een manatee in de buurt zou kunnen zitten. Het zou toch niet? De manatees trekken in de zomer toch naar de Golf van Mexico?

Heel voorzichtig kwamen er twee neusgaten boven het water uit en weg waren de neusgaten weer. We hoorden links van de kano een snuivend geluid en zagen een paar plantjes bewegen. En daar kwam de eerste manatee, en even later een tweede en ..... zelfs een derde. We hebben bijna 30 minuten ademloos en heel stil naar de manatees vanuit onze kano zitten kijken. Ze aten van de planten die in het water dreven. Zwommen soms achter, soms naast de kano. Heel voorzichtig peddelden we af en toe tegen de stroom in zodat we op onze plek konden blijven. De peddels heel licht in het water, bang dat we de manatees anders zouden raken. Zo dichtbij waren ze. Het water was heel donker waardoor we ze alleen konden zien als ze boven water kwamen. Maar ze kwamen steeds weer boven, soms alleen de rug, soms alleen het kopje snuivend naar zuurstof. En soms samen, met de kopjes heel dicht bij elkaar (alsof ze elkaar aan het knuffelen waren). Het maakte ze helemaal niets uit dat wij er waren. Andersom waren wij natuurlijk heel blij dat wij er waren, precies op de juiste tijd en op de juiste plek. Achteraf hoorden we dat er drie manatees in het gebied waren achtergebleven, een moeder met twee kinderen. Laura heeft er een prachtig filmpje van gemaakt waarin we maar niet geknipt hebben. Het filmpje duurt bijna twintig minuten, maar blijf kijken (want het wordt steeds leuker).


Kanoën met de manatees, wie had dat gedacht in de zomer?