zondag 31 juli 2011

Dag 6 - Rustdag

Zondag werd onbedoeld een rustdag. Ben lijkt een milde zonnesteek te hebben opgelopen bij de fietstocht. Hij was gisterenavond heel vermoeid en ging even liggen. Al gauw lag hij te rillen in zijn bed. Op de ouderwetse manier gevoeld dat zijn temperatuur te hoog is. (Altijd hebben we paracetemol en een thermometer bij ons en nu ……..). De gehele nacht met koude washandjes en koude baden in de weer geweest om de temperatuur niet verder te laten stijgen en liefst te laten zakken. Vanmorgen leek de temperatuur wel lager te worden, maar toch maar even naar de Walmart voor paracetomol en een thermometer.

In het Amerikaans is thermometer ook thermometer, maar de klemtonen zullen wel anders liggen. Bij een tweede poging maar uitgelegd dat “I want to measure the fever’ en de verkoopster begreep me nu wel. In eerste instantie verbazing over de temperatuur thuis (doet de thermometer het wel goed?), tot doordrong dat dit natuurlijk in Fahrenheit was. Met een dagje rusten lijkt de ziekenboeg wel weer leeg te raken.

Vandaag waren de activiteiten dus rondom het huis: zwemmen, poolen en airhockeyen.  Nick is al weer aan zijn tweede boek bezig. Laura blaast het volgende zwemluchtbed op. Karen duikt het zwembad weer in. Bryan en Mark kijken een film van Eddy Murphey.  Ik heb de wasmachine maar weer eens gevuld, want met zeven personen en de hoge temperaturen ligt de wasmand iedere dag vol en aan mijn blog 'gewerkt'. Nou Ben nog en dan is iedereen op zijn eigen manier weer lekker vakantie aan het vieren.

‘s Middags ging het een half uurtje regenen. Op zich helemaal geen dreigende lucht, een wolk met daarna weer een blauwe lucht. Nog geen echte ‘Floridaanse’ regenbui, maar een paar uur later werden we op onze wenken bediend. Waarom schuil je in het zwembad om niet nat te worden van de regen?

zaterdag 30 juli 2011

Dag 5 - West Orange Trail

De West Orange Trail loopt van Killarney Station tot Welch Road in Apopka. 40.000 tot 50.000 mensen per maand fietsen of skaten de West Orange Trail . De route heeft verschillende prijzen gewonnen, waaronder een prijs van de National Department of Transportation voor een van de 25 beste Enhancement Amerika's Projects. Er zijn plannen om de Trail te verbinden met Lake Minneola Scenic Trail naar het westen en Rock Springs Kelly Park in het noorden. En er zijn zelfs plannen om de West Orange Trail verder door te trekken zodat er een regionale verbinding (bekend als de centrale Florida Loop) van 200 miles komt. Op internet vonden we de plannen wel terug maar niet of de plannen inmiddels geconcretiseerd zijn, dus vooralsnog gaan we ervan uit dat de West Orange Trail 22 miles is (en dus een fietstocht van 44 miles, want je moet ook nog terug fietsen).

0. 30 juli-1Dat betekende vandaag vroeg op staan. Om kwart voor negen vertrokken we naar Killarney Station, 23 miles van Davenport, ongeveer 35 minuten in de auto. Onderweg zie je Florida veranderen van een toeristisch gebied vol restaurantjes en winkeltjes naar een gebied van bossen. Op Killarney Station kun je fietsen huren bij Bikes and Blades. De fietsen hadden we al per e-mail gereserveerd en stonden al voor ons elkaar. Met een Groupon slechts 10 dollar per fiets per dag. De West Orange Trail start bij Killarney Station. Bij Bikes and Blades kun je nog een kaart van de fietstocht krijgen. Dit is geen fietsroute, maar geeft meer informatie over de mogelijke stops op de route. Langs de West Orange Trail liggen stations en waterpunten.

Er zijn verschillende stations. Op het ene station kun je alleen water drinken en naar het toilet gaan. Op andere stations kan je ook je banden oppompen en een flesje drinken uit de automaat kopen. Zorg dan wel dat je voldoende 1-dollarbiljetten hebt, want je kunt alleen daarmee betalen of met muntgeld. En voor de kinderen is er soms een speeltuin bij een station. Daarnaast zijn er langs de routes ook allerlei waterpunten, niet altijd met ijskoud water.


Al snel kwamen we bij een gerestaureerde brug waarmee je de Florida Turnpike oversteekt. Na ongeveer vijf miles gefietst te hebben kom je door Winter Garden. Winter Garden is een klein dorpje. In het centrum ligt een prachtige fontein waar we een poosje gezeten hebben. Op de terugreis zijn we er ook weer gestopt om een ijsje te eten.


De tocht gaat door een prachtig natuurgebied. Onderweg hebben we allerlei dieren gezien: een heleboel eekhoorns en salamanders, maar ook een gier en een armadillo.


Ook kom je langs een golfterrein. Langs de golfbaan staan hekken om de golfballen op te vangen die van de golfbaan raken. Schaduw is er op dit stuk nauwelijks. Richting Apopka begint de tocht te veranderen. Langs de kant staan verroeste vrachtwagen, dicht getimmerde huizen. Vooraf hadden we besloten dat we na 15 miles zouden omkeren, maar we wilden graag eerst nog iets eten. Pas na 18 miles kwamen we in het centrum van Apopka. Daar vonden we een McDonald’s.

Na een snackstop begonnen we aan de terugtocht.  Je fietst dus geen rondje, maar heen en terug op de West Orange Trail. De hitte en de lange tocht begonnen ons toch langzaam op te breken. Regelmatig hebben we gestopt en dankbaar gebruik gemaakt van de waterpunten. Langs de West Orange Trail zitten verder geen restaurantjes, behalve in Winter Garden en Apopka. Ruim 12 miles kan je dus alleen gebruik maken van de stations en waterpunten.

Tegen half vijf waren we weer terug op Killarney Station, 36 miles gefietst door een prachtig gebied van Florida. Op de terugreis nog even langs de supermarkt geweest om vlees voor de barbecue te kopen.

vrijdag 29 juli 2011

Dag 4 - Funspot

Vanmorgen hebben we het rustig aan gedaan. Tegen negen uur zijn we opgestaan. Eerst natuurlijk even zwemmen in het zwembad en daarna weer ontbeten aan het zwembad. En daarna weer in het zwembad. Karen en Laura zijn niet meer uit het zwembad te slaan. Tegen twaalf uur hebben we ze er toch maar uitgetrokken, want we wilden ook nog gaan karten bij Funspot.


Funsport is een klein attractiepark met vier kartbanen, botsautootjes, botsbootjes en een reuzenrad. Ook kan je er allerlei computerspelletjes doen, maar daar kwamen we niet voor. Je kunt een rode armband kopen en dan kan je in principe gratis in alle attracties. Wil je echter kermis- of computerspulletjes doen, dan moet je daar wel voor betalen. Bij de kermisspelletjes is het overigens altijd prijs.

We begonnen met de blauwe kartbaan, de meest eenvoudige. Maar voor de beginnende karters toch wel even wennen. In de karts zit een rem, maar die moet je niet gebruiken, aldus de ervaren karters. Waarom er dan een rem in de kart zit? Blijkbaar alleen om de kart weer te parkeren. Daarna gingen we naar de rode kartbaan, die veel langer is en ook verschillende niveau’s kent. Je kunt daar ook met een dubbele kart rijden. De gele kartbaan is de langste baan. Leuk om te doen. En inderdaad, als je een paar keer gekart hebt, dan wil je de rem niet meer gebruiken. Eigenlijk wil je het gaspedaal nog harder indrukken, want je wilt nog harder.


Na wat gedronken te hebben, hebben we een paar kermisspelletjes gedaan. Uiteindelijk wonnen we zes ballen. Karen ging even onderhandelen en vier ballen konden we inwisselen voor een knuffel, deze keer Smurfin. Andere vakantiegangers komen terug met een koffer vol nieuwe kleding, wij hebben waarschijnlijk een koffer nodig voor alle knuffels die we winnen.

Het was een prachtige zonnige dag. De temperatuur liep wel op naar 35 graden. Al snel gingen we naar een attractie, die waarschijnlijk niet helemaal bedoeld was voor ons, maar bij deze temperaturen wel heerlijk verfrissend: botsbootjes waarbij je elkaar nat kon schieten. Iedereen kwam er echt zeiknat uit, maar het was heerlijk om even af te koelen. In onze natte kleding hebben we nogmaals de gele kartbaan gedaan en toen zijn we weer rustig richtig de supermarkt en vervolgens naar huis gereden.


Thuis hebben we lekker spaghetti gegeten. Pasta en rijst zal wel veel op het programma staan, want koken voor zeven personen valt hier niet mee. Alles is groot in het huis, behalve de pannen. De kinderen liggen allemaal al weer in het zwembad.

donderdag 28 juli 2011

Dag 3 - Universal Studio

Het is zeven uur. Eigenlijk best al goed geslapen. Gisteren wel tegen tien uur naar bed gegaan. En eigenlijk de gehele nacht doorgeslapen. Binnen slaapt iedereen nog. Ik zit bij het zwembad met een kopje thee het blog bij te werken. Het water in het zwembad hoor ik kabbelen. Ik zie nog een paar wolkjes in de blauwe lucht. Wel duidelijk toch hoe heerlijk het hier is? Ik ben benieuwd of er straks nog dieren langs onze tuin lopen. Nick heeft op de eerste avond dat we hier waren al een gordeldier gezien.

Toch nog maar even terug naar gisteren. Na het eten zijn we een stukje gaan rennen op Highgate park. Laura en ik zijn een paar weken geleden gestart met een half uurtje hardlopen, en dat drie keer per week. We, eigenlijk meer ik, zijn bang dat wanneer we in Florida ook niet rennen de opgebouwde conditie weer weg is als we terug komen. Dus wij om half negen onze loopschoenen aan, ‘Evy’ in ons oor en lopen maar. We gaan niet verder met de hardlooplessen van Evy, maar we willen de laatste lessen blijven herhalen. Nick en Karen gingen ook mee hard lopen. Heel gezellig, maar kletsen en hardlopen met toch nog wel een heerlijke avondtemperatuur, en de ‘heuvels’ op Highgate park, maakte het hardlopen toch nog wel zwaar. Maar we hebben de les vol gehouden. 8 x 2 minuten hardlopen en steeds tussendoor 1 minuut wandelen. Wel iets meer bezweet dan anders kwamen we weer terug. Benieuwd hoe de kuiten morgen zijn, want het park kent behoorlijke klimmetjes.


Weer terug en gedoucht werden Ben en ik verrast door Nick en Karen. In januari waren we 25 jaar getrouwd, de aanleiding om met alle kinderen naar Florida te gaan. De thuiswonende kinderen hadden ons in januari al verrast met een prachtig aangeklede woonkamer (alles in het zilver) en ons gesymboliseerd met twee beertjes. Het staat nog steeds op de kast in de woonkamer. Van Nick en Karen kregen we een stenen hart en een kaart, allebei vergezeld van een hele mooie tekst. Bijzonder om te lezen hoe blij te kinderen zijn met onze liefde voor elkaar. En wat fijn dat we ons jubileum met alle kinderen hier in Florida mogen vieren.

Genoeg romantiek. Straks gaan we naar Universal Studio. Eerst nog even de blogverhalen van de andere vakantiegangers lezen en dan nog maar even lekker zwemmen in ‘ons’ zwembad. Ja, ja, nooit gedacht dat ik dat nog eens zou kunnen schrijven. Laura was ondertussen ook wakker, zodat we lekker samen in het zwembad gingen volleyballen. Het zwembad loopt steil af naar het einde, al gauw ontdekte ik dat ik daar niet kan staan.

Met alle enthousiaste verhalen over Ponderosa willen we daar zeker nog een keer gaan ‘ontbijtbuffetten’. Vandaag hadden we zelf een ontbijtbuffetje gemaakt met broodjes, yoghurt, kwark en meloen. Aan het zwembad hebben we dat heerlijk opgegeten.

Daarna hebben we nog even heerlijk gerelaxt, waarbij nog wel een ei van het plafond gered moest worden. Niet een echt ei hoor, Laura heeft in het Outletcentrum een Splash it gekocht waarmee je door het hele huis kan gooien …..

We hoopten door pas rond twaalf uur te vertrekken naar Universal Studio de warmte en drukte voor een deel van de dag te ontlopen. Even na enen waren we bij de eerste attractie, ET. Op een fiets vlieg je door de attractie, enigszins te vergelijken met Peter Pan in Disney. Daarna gingen we naar de Horror makeup-show. Een echte Amerikaanse show waar uitleg over en demonstratie van make-up in films elkaar afwisselden. Een ‘vrijwilliger’ uit het publiek zorgde voor de omlijstende komische situaties. Zij kreeg een mes in haar arm, natuurlijk met het nodige bloed. De clou zullen we niet verklappen.


Op naar de volgende show, de terminator in 3D. Erg leuk, vooral de afwisseling tussen echt acteurwerk en 3D-opnamen zorgden voor de nodige verrassingen. En van 3D naar 4D, Shrek. Je stoel bewoog mee met de acties van Shrek, onder je voeten leken spinnen langs te lopen en natuurlijk de nodige regendruppels in je gezicht. Toen werd het tijd voor het echte actiewerk, Nick en Mark gingen in de Hollywood Rip Ride Rockit, een achtbaan die loodrecht naar boven gaat en bijna loodrecht naar beneden. Ongelooflijk dat er mensen in durven en dat er zelfs wachttijden van bijna een uur voor zijn. Verder viel het overigens erg mee met de wachttijden, gemiddeld twintig minuten per attractie. Daarna zijn we naar Twister gedaan, eigenlijk de enige attractie die een beetje tegen viel in de zin dat het wel spektakel was maar heel kort. Daarentegen was Disaster weer heel verrassend. Een hele leuke openingsact waarin acteurs worden gezocht voor een film, en daarna werd de film opgenomen. Je denkt dan eigenlijk dat de attractie is afgelopen, maar dan begint het spektakel pas. Erg leuk gedaan.


Snel een patatje gegeten en over de kermis gelopen. Laura won een grote zwarte knuffelhond en ik een knuffelkoe met basketballen. De heren probeerden met een hamer 100 te slaan maar 'de hamer was te zwaar'. Nu nog naar Men in Black en de Simpsons voordat het park om negen uur zou sluiten. Men in Black hebben we zelfs nog twee keer gedaan, een attractie waar je zoveel mogelijk Aliens moet neerschieten. De scores liepen uiteen van 3.000 tot 121.000. Geen idee wie de laagste score had.


Toch wel een beetje duizelig van Men in Black hebben de oudjes Simpsons aan zich voorbij laten gaan. De jeugd vond het een hele leuke attractie.




Morgen gaan we naar Funspot, een dag waar de voeten even rust krijgen want die voelen we goed. Alleen je rechtervoet op het gaspedaal en karten maar. Tot morgen en bedankt voor alle leuke reacties. We gaan nog voor je zingen hoor Ed, alvast gefeliciteerd.

woensdag 27 juli 2011

Dag 2 - International Drive

Vanmorgen om zes uur ging de wekker weer. Niet dat wij de wekker zelf hadden gezet. De vorige huurders moesten blijkbaar gisteren om zes uur opstaan (en hadden de wekker niet uitgezet). We zijn een half uurtje later opgestaan. De koffers moesten nog uitgepakt worden en daarna zijn we maar eens het huis gaan verkennen.


De woning is prachtig. Met de filmpjes en foto's van de Engelse eigenaren hadden we wel een aardige indruk gekregen, maar de werkelijkheid overtreft onze verwachtingen. Het huis heeft vier slaapkamers en drie badkamers. We hebben niet alleen in iedere slaapkamer een walkincloset maar de master bedroom heeft zelfs een walkindouche. Vandaag was het toch nog wel steeds een verrassing wat er achter iedere deur zit. Het huis kent maar liefst twaalf binnendeuren. En onze woning is nog bescheiden op Highgate Park. Het ene huis is nog mooier dan het andere. Op het park zelf is het heel rustig. Niet alle huizen zijn verhuurd. Ook wonen er mensen op het park. Voor deze huizen staat een echte Amerikaanse brievenbus.

‘s Ochtends zijn we de eerste boodschappen gaan doen bij de Walmart. Alles maar gelijk in het groot gekocht. Dat is overigens niet zo moeilijk in Amerika. Melk en frisdrank worden ook verpakt in 1 gallon-flessen (3,78 liter). Aan de kassa wordt alles in kleine plastic tasjes gedaan, zelfs de melk. Met onze auto vol beladen met plastic tasjes gingen we weer terug naar huis.

0. 28 juli-1

Laura vonden we al in het zwembad, niet anders verwacht. Al snel werden Bryan en Mark ook wakker en de gameroom werd voor de eerste keer gebruikt. Voor Nick en Karen ook gelijk de wekker om op te staan. Daarna weer terug naar het zwembad, waar Laura met kleren en al bij een waterpistoolgevecht in het zwembad viel (of sprong ze nou?).


‘s Middags hebben we de International Drive gereden. I-Drive ligt op enkele mijlen ten zuidwesten van Orlando. Het eerste deel van I-Drive werd in de jaren zestig aangelegd. Finley Hamilton was op zoek naar manieren om te profiteren van Walt Disney’s plannen in 1965 om een enorm themapark ten zuidwesten van Orlando te bouwen. In 1968 betaalde hij 90.000 dollar voor ongeveer 10 hectare zand en struikgewas. Het was letterlijk in de middle of nowhere, alleen toegankelijk door een onverharde weg. Hamilton noemde het International Drive, ‘want het klonk groot en belangrijk’. Hamilton was de eerste van een serie van ondernemers die bijgedragen hebben tot het creĆ«ren van International Drive. Vandaag de dag is I-Drive de thuisbasis van zes pretparken, 100 hotels met 30.000 kamers, 485 winkels en outlet winkels en 150 restaurants, met een totale lengte van 14,5 mile. In Nederland kennen we winkelboulevards, maar daar is de International Drive niet mee te vergeleken. De ene giftshop na de andere, afgewisseld met pretparken in allerlei soorten en maten en heel veel restaurantjes en hotels. Minder mooi zijn de vele grote reclameborden langs de weg.



Uiteindelijk zijn we even gestopt bij het outletcentrum aan de noordkant van International Drive. Je kunt niet overal betalen met je pinpas van ING. ‘s Ochtends bij de Walmart ging het prima. Je krijgt zelfs nog de vraag op het kastje of je ‘cashback’ wil opnemen. Heel handig, zo kom je heel gemakkelijk aan contant geld. Je kunt maximaal $ 100 per keer op deze manier opnemen. In het outletcentrum konden we in twee winkels niet betalen met de pinpas en bij twee andere winkels weer wel. Maar met de creditcard en contant geld van pa en ma konden de kinderen toch de kleding en schoenen kopen die ze uitgekozen hadden.

dinsdag 26 juli 2011

Dag 1 - Heenreis

Stel dat de wekker het niet doet? Of stel dat de stroom ‘s nachts uitvalt? Stel dat Nick en Karen de bus missen? Stel dat ………. Wat zo’n bijzondere reis al niet met je doet! De wekker ging om half zes. Natuurlijk waren we al wakker om half zes, en om half twee en om drie uur …… Nog voor half zeven reden we de straat uit. Even snel met Noord-Ierland ge-smst. Nick en Karen stonden ook al op de bus te wachten.


Het regende zachtjes. Richting Schiphol was er weinig verkeer op de weg. Het was nog maar net zeven uur geweest of we waren al op het parkeerterrein van Happy Parking. Nog wat formaliteiten regelen (de auto moest nog een nachtje langer parkeren) en daarna naar Schiphol. Bij Albert Heijn een broodje gekocht, want we hadden nog niet ontbeten. Vanaf kwart over acht konden we ons melden bij de incheckbalie van United Airlines voor de vlucht naar Washington.


Maandag hadden we al online ingecheckt en de boardingpassen geprint, maar we konden toch gewoon aansluiten in de rij. Mijn boardingpass kon ik namelijk gisteren niet online printen. Naar de reden moet je dan nog raden, maar mijn vermoeden werd al snel bevestigd op het Florida-forum. En inderdaad, op mijn boardingpass staat ‘SSSS’: een extra securitycontrole. De gehele verdere dag van de kinderen gehoord dat ik een crimineel was. Niet schuldig tot het tegendeel bewezen is toch?

Om kwart voor elf ging de gate open. Iedereen werd nog even apart genomen voor een kort gesprekje. Waar kom je vandaan? Waar ga je naartoe? Heb je zelf je koffer ingepakt? Zitten er alleen spullen van jezelf in? Zit er iets in de koffer dat je eerder uitgeleend hebt? Met ‘SSSS’ op je boardingpass moet je op Schiphol je schoenen uitdoen en gaat een rood lampje branden als je langs de laatste controle wil lopen ….. Nog een check en ook ik mocht instappen in het vliegtuig.


Eerst langs de business- en premiumclass in het vliegtuig. Wat een luxe, enigszins jaloers liepen we door. Maar Economy is ook prima bevallen. Prima stoelen en meer dan genoeg beenruimte. We vertrokken keurig op tijd.  Al snel kwamen ze langs met pretzels en wat te drinken. En dat was nog niet op of we kregen ‘chicken or pasta’. Alleen Ben koos voor de pasta, de rest van het gezin nam de chicken. Smaakte prima. En wat Laura niet lustte, mocht ik opeten (als ik dan maar wel mijn cake en broodje aan haar gaf). Nog wat onderhandelen over hoeveel penen ze moest eten en het personeel haalde het dienblad al weer weg.

We hadden boeken en tijdschriften bij ons, konden muziek luisteren en films bekijken. Maar de tijd vliegt niet echt als je lang aan het vliegen ben. Nadat de jaarrekening en de begroting voor het komende handbalseizoen afgerond waren, maar de vlucht gaan volgen op het videoschermpje in het toestel. Boven de oceaan vlogen we op 10 km hoogte, met snelheden van ruim 850 km per uur. Midden op de oceaan hadden we soms wel tegenwinden van 126 km per uur. Naarmate we verder de oceaan overstaken, ging de wind liggen. En bij Groenland daalde de buitentemperatuur naar bijna – 60 graden. De landing was een beetje turbulent, het toestel kraakte aan alle kanten en we gingen heen en weer in de lucht. Laura vond het wel op de attractie Towers of terror in Eurodisney lijken, maar dat was wel licht overdreven.

Tien minuten voor de geplande tijd zette de piloot het vliegtuig aan de grond. Vrij snel waren we door de Immigrations. Allemaal onze vingerafdrukken achter gelaten en een mooi foto voor het Amerikaanse archief gemaakt. Bij de douane duurde het iets langer, maar we waren ruim op tijd voor onze volgende vlucht naar Tampa. En in Amerika niets gemerkt van de ‘SSSS’ op mijn boardingpass. Eigenlijk viel ons de gehele controle heel erg mee. We hadden verwacht dat de controle veel strenger zou zijn.

Nog een ‘korte’ vlucht naar Tampa, waarbij we onderweg wel last hadden van onweer. Om half acht ‘s avonds stonden we op Tampa, een prachtige luchthaven en wat een rust. Nog geen kwartier later hadden we onze koffers al en een auto gehuurd. Mark keek zijn ogen uit in de garage vol huurauto’s met Camaro’s. Wij rijden in de vakantie met een Dodge Grand Caravan.


De vlucht van Karen en Nick vanuit Newark was vertraagd. Om even voor half elf kwamen twee dodelijke vermoeide reizigers uit de shuttlebus (alhoewel de wachtende reizigers ook steeds slaperiger werden). Naast een lange overstaptijd hadden ze ook nog anderhalf uur in het vliegtuig zitten wachten tot ze mochten opstijgen.

Snel de koffers gepakt en gaan rijden naar Davenport. Het werd steeds stiller in de auto. Gelukkig was Ben klaar wakker. Binnen het uur stonden we bij onze bungalow. Maar waar was nou de sleutel? En waar was de code voor die we van de eigenaren hadden gekregen? Na vijf minuten de verkeerde code ingetoetst te hebben, kregen we een kastje links van de voordeuren open. En ja hoor, daar was de sleutel. We konden naar binnen. Precies 23 uur over gedaan.

zaterdag 23 juli 2011

Twee reisprogramma’s, een eindbestemming: Davenport

Nog drie dagen en we gaan vertrekken. Van World Ticket Center vandaag het reisschema ontvangen. Heen staan we allemaal op de lijst. Dus dat gaat goed. Terug ontbreken een paar gezinsleden: Mark en Bryan staan niet meer op de korte vlucht van Tampa naar Washington en mag ikzelf niet vliegen van Washington naar Amsterdam. Toch nog maar een e-mailtje aan wagen.


Gisteren nog twee koffers gekocht en nu nog inpakken. Dinsdagmorgen vertrekken we rond half zeven vanaf huis, op weg naar Schiphol. Onze auto parkeren we op een parkeerplaats van Happy Parking. Rond 08.00 uur verwachten we op Schiphol te zijn. Om 12.15 uur vertrekt het vliegtuig, op weg naar Washington. We zitten op de rijen 28 en 29. De vlucht is live te volgen.  Na 6.214 kilometer vliegen landen we om 14.48 uur Amerikaanse tijd op Washington Dulles International. We landen op gate C6 en na de Immigrations- en Customs-formaliteiten hebben we een fikse wandeltocht voor de boeg naar gate D32, op weg naar de vlucht naar Tampa van 17.35 uur. En na nog eens bijna 2,5 uur vliegen landen we om 19.56 uur op Tampa International. We hebben dan 7.522 vliegkilometers afgelegd (in bijna elf uur). En dat voor beginnende vliegers, die nooit verder dan Groot-BrittanniĆ« zijn geweest. Ben en Bryan gaan dan alvast de auto ophalen bij Budget Rent.


En dan is het wachten op Nick en Karen die ook al vanaf 05.30 uur (Engelse tijd) aan het reizen zijn. Nick en Karen beginnen de reis met de Airporterbus, die binnen anderhalf uur van Derry naar Belfast International Airport rijdt. Om 11.15 uur (Engelse tijd) vertrekt het vliegtuig, op weg naar New York. Ook deze vlucht is live te volgen. Gelukkig kunnen ze toch nog naast elkaar zitten. Bij de omboeking kregen ze twee andere plaatsen teogewezen, waardoor ze naast het raam op rij 27 zitten. Na 5.014 kilometer vliegen landen ze om 13.30 uur Amerikaanse tijd op NewArk Liberty International. Zij hebben meer overstaptijd. Hun vlucht naar Tampa vertrekt om 18.15 uur. Zij moeten dan nog 1.609 km vliegen en landen om 21.15 uur op Tampa International.

En nu maar hopen dat we allebei geen vertraging hebben!!!!

Vervolgens hebben we nog 71 miles voor de boeg met onze huurauto. Hoe laat rijden we met onze auto door de poorten van Highgate park? En hoe laat doen we de deur open van onze villa op 158 Moorgatedrive Davenport? Wordt vervolgd.

woensdag 6 juli 2011

Toch nog!

Nick en Karen gaan toch de gehele vakantie mee. Karen gaat na de vakantie weer naar school. Snel World Ticket Center gebeld of het mogelijk was om de tickets nog om te boeken. Geweldige service, een paar uur later lieten ze weten dat het mogelijk was. Daar hangt wel een prijskaartje van een extra ticket aan, maar met z’n allen deze reis helemaal kunnen maken is dat natuurlijk waard. En toen werd het toch nog even spannend of Karen toestemming kreeg van het Noord-Ierse ‘arbeidsbureau’ om meer dan twee weken naar het buitenland te gaan. Gelukkig was het inderdaad geen probleem. Nadat dat ook weer gelukt was, snel bevestigd naar World Ticket Center dat wij akkoord gingen met de omboekingskosten. Maar waren de stoelen nog steeds vrij? Ja hoor, 24 uur later was alles geregeld. We zijn nu met z'n zevenen 22 dagen in Florida. We gaan tegelijk de lucht in, alleen vertrekt het ene vliegtuig vanuit Belfast naar New York en het andere vliegtuig vanuit Amsterdam naar Washington. Als alles goed gaat, landen we een uur na elkaar in Tampa.

zaterdag 2 juli 2011

Aftellen!!!

Nu is het aftellen toch wel echt begonnen. Nog maar drie weken (en drie dagen ….) en dan zitten we ook in het vliegtuig. Heerlijk om alle blogs te lezen van de vakantiegangers nu in Florida.

We hebben nog wat wijzigingen in ons reisprogramma aangebracht. De spooktocht in St. Augustinus gaan we toch maar niet doen. We dachten de tocht te combineren met Daytona Beach, maar in de vele blogs lezen we daar niet echt hele enthousiaste verhalen over. En voor alleen een spooktocht is het een behoorlijke afstand naar het oudste stadje van Florida, zeker terug als het toch al laat is.

Inmiddels hebben we de airboat gereserveerd. Ook contact per e-mail proberen te zoeken met Little Toot maar dat is tot op heden nog niet gelukt. Via Groupon kortingsbonnen kunnen kopen voor de Segway Tours en de Ziplinesafari maar reserveren kan alleen maar telefonisch. Dat doen we dan wel in Amerika. Schuiven met de dagen in ons programma kan altijd, het is en blijft vakantie.

Sommige bloglezers vinden het een druk programma, maar volgens ons valt het wel mee. Veel bezoekjes zijn in de buurt en duren niet de gehele dag. Dus Sudoku-en aan ons ‘zwembad’, poolen of airhockeyen in de gameroom, winkelen (in ieder geval nieuwe Zipzshoes kopen voor Laura), we hebben overal tijd voor. We kunnen niet wachten!